Ik ben iemand die lang heeft geprobeerd stil te blijven, omdat zwijgen veiliger leek dan spreken. Iemand die geleerd heeft te overleven door zich aan te passen, te verklaren, te sussen – tot er op een dag niets meer overbleef om aan te passen. Ik heb een giftige relatie meegemaakt die diepe sporen heeft nagelaten, waarin boosheid, angst en verdriet zich opstapelden tot een bijna ondraaglijke stilte. Wat ik heb meegemaakt, past niet in keurige alinea’s of afgeronde conclusies. Het heeft sporen nagelaten: in hoe ik kijk, hoe ik schrijf, hoe ik wantrouw en toch blijf hopen. Deze plek is een stem die ik mezelf teruggeef, nu ik weet wie ik ben.
Mijn blog is geen therapie en geen aanklacht, maar ook geen verzachting.
Wat hier staat is geschreven vanuit ervaring, niet vanuit theorie. Vanuit het punt waarop je stopt met uitleggen en begint met innemen van ruimte.
Ik schrijf over wat er gebeurt wanneer grenzen structureel worden genegeerd, wanneer systemen beter zijn ingericht op regels dan op mensen, en wanneer “liefde” wordt verward met controle. Niet om één verhaal te vertellen, maar omdat deze verhalen zich blijven herhalen—vaak stil, vaak onzichtbaar.
Dit is een plek voor eerlijkheid zonder sensatie. Voor woorden die niet bedoeld zijn om te overtuigen, maar om te benoemen. Voor het moment waarop je jezelf niet langer reduceert tot wat een ander van je maakte.
Soms zal het persoonlijk zijn. Soms confronterend. Soms rustig, bijna zacht.
Maar altijd geschreven vanuit hetzelfde vertrekpunt: autonomie, verantwoordelijkheid en zelfkennis.
Niet omdat alles verwerkt is.
Maar omdat zwijgen geen optie meer is.
…Omdat je weet wie je bent…