Vandaag begin ik hier, omdat zwijgen geen optie meer is. Niet omdat alles opgelost is, of omdat iemand anders het nodig heeft om te horen, maar omdat ik het nodig heb om te zeggen wat er is gebeurd. Het stilhouden heeft te lang geduurd, en elke dag dat ik niets zei, voelde alsof een stukje van mezelf verdween.
Deze plek is een startpunt. Een plek waar woorden mogen landen, waar gedachten de ruimte krijgen om te bewegen en te vormen wat ik werkelijk voel. Het is geen groot gebaar, geen plan, geen routekaart – alleen een plek om te zien wat verschijnt wanneer ik mezelf toesta te spreken.
Misschien zijn het herinneringen, misschien inzichten, misschien gewoon losse gedachten die voor het eerst hun vorm vinden. Dit is mijn manier om terug te grijpen naar mezelf, om het geluid dat lang gedempt werd weer te laten klinken. En misschien, als je wilt, kun je af en toe even meekijken.
Het is geen verhaal dat af is. Het is een begin, een eerste stap in woorden.
